Over mij

 Vernieuwd blog

Kees heeft mijn blog zó aangepast dat ik er zelf in kan werken. In de oude uitvoering moest hij mijn tekst eerst omzetten in html waarna de tekst pas geplaatst kon worden. Nu typ ik rechtstreeks de verhalen in dit blog. Qua lay-out heeft hij het “oude” blog aangehouden en dat blijf ik mooi vinden. Wat ook is veranderd is dat ik niet meer zelf de tekst in het Engels hoef te vertalen. Dat doet google translate nu voor me. Niet alleen in het Engels maar ook in zeer veel andere talen. Ik kan niet checken of die vertalingen kloppen, ik hoop er maar het beste van en hoop dat de tekst zó wordt vertaald als ik het bedoel te zeggen. Ik hoop dat googletranslate het goed doet. Mijn blog wordt ongeveer 30 keer per dag bezocht door bezoekers uit de hele wereld. De aanleiding voor deze vernieuwing is een trieste: de laatste maanden heb ik minder op m’n blog geschreven want mijn wereld is op zijn kop gaan staan toen we te horen kregen dat Kees een kwaadaardige vorm van kanker met uitzaaiingen in zijn lijf heeft.

Toch gaan dingen bizar genoeg gewoon door: ik ga naar mijn werk. Ik geef nog steeds veel mindfulness tijdens mijn lessen. Dat gaat als vanzelf, zoals altijd, al is niets meer hetzelfde.

 

Qigong

Sinds een paar maanden doe ik Qigong oefeningen. Twee keer per dag doe ik deze oefeningen thuis en één keer per week heb ik  training in Pal Dan Gum, samen met zes andere vrouwen op de sportschool. Ik vind het heel prettig deze oefeningen te doen. Bekijk dit: Pal Dan Gum (pdf bestand)

To skype or not to skype, that’s the question

Vorig jaar kreeg mijn broer een burn-out, dat had hij nog nooit gehad. Hij is een rationeel mens. Hij is een consciensieuze harde werker, de laatste jaren werkt hij als manager, binnen het onderwijs. Hij was nooit ziek, rookt niet, drinkt niet, hij is een betrouwbaar verantwoordelijk persoon. Hij moest niets hebben van meditatie, hij vond mijn interesse daarin maar vaag, het stond ver van hem af. Tot mijn grote verbazing belde hij me met de vraag of ik hem wat van die ontspanningsoefeningen wilde leren, hij leest mijn blog. Hij woont in het westen, niet echt om de hoek voor me. Maar dat mijn rationele broer me dit vroeg, gaf me een goed gevoel. We besloten de oefeningen via skype te gaan doen en uit te proberen of dat via dat medium over te brengen was. Hij voelde zich goed bij de oefeningen die we eerst drie keer per week, later twee keer per week en nog laten een keer per week deden tot hij me vertelde de oefeningen verder zelf te kunnen doen. Dat doet hij nu nog steeds, soms doet hij de ademhalingsoefeningen tijdens een van zijn lange fietstochten.  Hij is een sportieve man, heel gezond bezig.  Ik moet wel lachen als hij me erover aan het vertellen is.  In zijn enthousiasme vertelde hij laatst aan me: “Jij zou deze oefeningen ook eens moeten proberen”, waarop ik bijna onder de tafel lag van het lachen, mijn grote broer die juist van mij deze oefeningen had geleerd, raadde me aan dit ook eens te proberen. De oefeningen waren van hem geworden en dat is mooi.

Mail

Af en toe kom ik nog wel oud leerlingen tegen in mijn woonplaats. Het is leuk om te zien hoe ze zich ontwikkeld hebben en te horen waar ze mee bezig zijn. Meestal verlies je elkaar uit het oog en dat is ok. Heel soms krijg ik een mail van ouders. Deze week had een ouder me gevonden via linkedin en kreeg ik deze mail toegestuurd nadat ik hun zoon acht jaar geleden als mentor in mijn klas had gehad. Daar wordt ik nou blij van. Het is fijn dat ik, zoals zij zeggen, op een positieve manier verschil heb weten te maken en het goed gaat met Fritz:

Beste Marjolein,
Misschien kun je de herinnering nog terughalen naar Fritz die zo fantastisch opgevangen is door jullie (Juf N en juf Pothoven). We hebben eind voor vorig schooljaar nog contact proberen te zoeken omdat Fritz beloofd had dat wanneer hij geslaagd was voor het MBO je zou berichten. Je was immers ook aanwezig bij de diploma uitreiking voor zijn KB. En er is nieuw nieuws, afgelopen week is hij geslaagd voor zijn propedeuse aan de HZ in Vlissingen. Hij volgt hier de zeevaartopleiding maritiem officier.     We wilde je dit graag laten weten. Want leraren zoals jullie maken het verschil in het onderwijs.

Met vriendelijke groet,
de ouders van Fritz.

Ik heb hen geantwoord dat als Fritz zijn HBO opleiding heeft afgerond over drie jaar, en zij dit willen, ik naar de diploma uitreiking zal komen.

Kennismaking

Op woensdag had ik een kennismakingsbijeenkomst met de deelnemers aan de Big Picture reis naar Amerika. Ik gaf deze week dus geen vrijetijdsbesteding. Ik ontmoette de andere collega’s van het reisgezelschap die ook op Big Picture scholen in den lande werken. De adjunct-directeur van mijn school en ikzelf gaan mee vanuit mijn school in Doetinchem. De overige deelnemers had ik nog niet ontmoet, dacht ik. Toen ik de vergaderruimte binnenkwam en me voorstelde aan de mensen die al aanwezig waren, zeiden vier vrouwen tegen me: “Maar we kennen jou! Jij bent toch de meditatielerares bij wie we in september in Amsterdam een workshop hebben gevolgd.” Dat is toch wel heel erg toevallig, bijzonder om hen hier weer tegen te komen. De sfeer was fijn deze middag, we voelen ons allemaal bevoorrecht dat we deze reis gaan maken en bij de roots van de BP scholen mogen gaan kijken.

Deze week had ik een paar keer bezoekers in mijn klas. Ze vonden het leuk om in de ochtend de aandachtstijdlessen mee te maken. Het was eindelijk lekker weer deze week dus gingen we naar buiten, zaten op het gras en deden de oefeningen. Eindelijk lente, de zomer komt eraan, de zon schijnt. Ik voel me goed. Ik kijk er enorm naar uit om de drie scholen in Amerika te gaan bezoeken. Er zal zo veel te zien zijn, zoveel nieuws om mee te maken en te leren. Ik vind het geweldig om er naar toe te gaan. Jammer dat ik pas over drie weken ga. Ik hou van reizen, zo’n uitdaging!

Holland vs. Nederland

Poster Kunsthal
Poster Kunsthal

Gisteren ben ik naar de Kunsthal in Rotterdam geweest waar o.a. deze poster te zien was. Het beeld wat de meeste buitenlanders van Nederland hebben: lopen op klompen, tulpen, molens, het drinken van Heineken bier en blowen.

Ik heb een week schoolvakantie. Even een week niets over school of meditatie op het blog. Ik was me wat aan het voorbereiden voor mijn werkreis naar America in mei en kwam de volgende dingen tegen.

Verder dan Amsterdam of het westelijke gedeelte van Nederland, komen de meeste buitenlanders niet. Zo missen ze het oosten waar o.a. dit te zien valt in Zutphen.

bezoek de Galerie van Bozana Milic - "Zutphenprenten"
Torentje
Hetzelfde torentje
Hetzelfde torentje

 

Zutphenprent
Zutphenprent
Zutphen
Zutphens binnenstad

 

Een filmpje over het gebruik van het woord “Nederlands” tegenover “Holland” vond ik laatst op internet, ook voor mij als Nederlander verhelderend m.b.t. provincies en overzeese gebiedsdelen.     Misschien kan ik het laten zien in Amerika als ik scholen bezoek. Nog geen idee of daar ruimte voor zal zijn. In het Engels maar desalniettemin goed te volgen:

Holland vs. the Netherlands

Sjaal (ontmoeting met Akong Rinpoche, mei 2013)

Daisy en de sjaal

Het is alweer een tijd geleden dat ik het voorrecht had Akong Rinpoche in een één op één gesprek te ontmoeten in mijn woonplaats. Ik had een witte sjaal van pure lama wol voor hem meegenomen, mijn schoonzus komt uit Peru en had me deze ooit gegeven. De sjaal lag nog in het cellofaan in mijn kast.    Het was koud in Nederland. Een mooie gelegenheid om deze sjaal door te geven, dacht ik: een lama sjaal voor een lama. Akong wilde me de sjaal weer terug geven nadat hij hem gezegend had waarop ik hem zei dat de sjaal een gift was voor hem wat hij hopelijk zou willen aannemen. Hij moest enorm lachen toen hij zag dat de sjaal van lama wol was. Terwijl hij de sjaal opvouwde en op zijn schoot legde vertelde hij me het volgende verhaal:

Toen hij samen met drie andere monniken waaronder Chögyam Trungpa, als vluchteling in Londen onderdak had gezocht, waren ze naar het adres van een predikant doorverwezen.  Ze kwamen er aan en de predikant wilde nog even overleggen met zijn vrouw terwijl de monniken hun gesprek konden horen.  De predikant vroeg haar: “We hebben toch nog wel plek voor drie Llamas die onderdak nodig hebben?”
De vrouw antwoordde: “Maar daar is onze achtertuin toch te klein voor, voor drie grote lama’s !”

N.a.v. het “about” stukje wat waarin ik Akong Rinpoche noemde, vroegen vrienden me: “Maar wat zei hij dan?” Op de een of andere manier waren de vragen die ik hem kon stellen heel helder. Zodat zijn antwoorden to the point waren en overduidelijk bij me binnen kwamen. Er waren nogal wat veelzeggende stiltes. Ik kon luisteren en verstaan wat hij me zei. Hij gaf bijvoorbeeld toestemming voor m’n lessen zoals ik die geef in school, op mijn manier met mijn invulling. Toestemming is misschien een groot woord, maar zo voelde het voor me. Het was en is goed, wat ik doe. Dat was een bevestiging voor me en een eer. We hebben gepraat over de impact van oorlog, ik had wat vragen over m’n tijd in Mozambique, over m’n werk. Hij had vragen aan mij. We hebben ook veel gelachen tijdens het gesprek, zijn gevoel voor humor vond ik subliem. Het gesprek verliep in een ontspannen sfeer. Akkong Rinpoche heeft een grote indruk op me achtergelaten. Zo triest dat hij is vermoord.

Na zijn bezoek had hij bij mijn vrienden een sjaal voor me achtergelaten. Ze vertelden me dat  hij  mijn sjaal gedragen had in de dagen dat ie in Nederland was.

Over mij

Een aantal jaren geleden ben ik overgestapt naar de school waar ik nu werk na ruim tien jaar te hebben gewerkt als lerares op het Stedelijk Dalton College in Zutphen. Ik gaf Duits, Nederlands, mens en maatschappij. Ik was op die school vertrouwenspersoon. Af en toe gaf ik ontspanningsoefeningen op school. Leerlingen vonden dit prettig en ik ook.

Na tien jaar voelde ik dat het tijd was voor iets anders. Er kwam een vacature op het Prakticon vrij in Doetinchem. Dat was een gelukkige overstap. Prakticon is een school voor speciaal voortgezet onderwijs. We werken er vanuit de visie van Big Picture. Ik ben er mentor van een verticale groep.

Lees meer  over Het Prakticon

 

Lees meer over Big Picture Nederland

 

Wanneer leerlingen op deze school beginnen starten ze in fase 1. In dat jaar werken ze aan het “Wie ben ik” project, doen praktijkervaring op binnen de school en hebben theorie lessen in rekenen en taal en praktijk keuzevakken. Na het eerste jaar gaan ze naar fase 2. Daar blijven ze drie jaar bij dezelfde mentor in een groep van ongeveer zestien leerlingen.

Ik heb een fase 2 groep. Iedere leerling heeft z’n eigen lesprogramma. Afgestemd op zijn eigen mogelijkheden en interesses. Hij werkt uit z’n eigen boeken in z’n eigen tempo op z’n eigen niveau en eigen manier. Ze werken ook aan hun “Wie ben ik” project. Ze geven hierover drie presentaties per jaar. Ook presenteren ze een onderwerp wat ze uitdiepen, informatie over zoeken en vinden.  Na drie jaar in fase 2 te zijn geweest gaan ze voor hun laatste jaar naar fase 3. Ze lopen dan al 2 dagen per week stage buiten de school. Ze houden zich bezig met wat ze in de wereld willen neerzetten en wat ze willen gaan bereiken qua beroepsmatige vaardigheden.

In mijn fase 2 groep ben ik mentor. Ik geef taal en rekenen. Ik hou ervan de leerlingen te coachen en hen te helpen ontdekken waar hun interesses liggen. Ik hou ervan hen te stimuleren samen te werken en als team te opereren. Ik vind het fijn dat er ruimte is voor mij hier mijn eigen weg in te gaan. Ook ben ik blij met de ontspanningsoefeningen die ik tijdens vrijetijdsbestedingslessen op de woensdagmiddag geef.

In augustus 2013 ben ik begonnen om dit per periode van zeven keer, iedere woensdagmiddag twee uur aan acht leerlingen te geven. In augustus 2014 ben ik aandachtstijd aan het begin van de dag in mijn mentorgroep van 16 leerlingen gaan geven. Ik merk dat leerlingen de lessen in ontspanningstechnieken prettig vinden.

Maar laten we een stukje meer terug gaan in de tijd:
Begin jaren 80 werd ik geïnteresseerd in de lezingen van Chögyam Trungpa Rinpoche en volgde in Amsterdam de Shambhala trainingen. Chögyam Trungpa was een leraar in de Kagyu traditie. Zijn leringen waren niet religieus, wat me aansprak. Het ging over mediatie en hoe dit toe te passen in de praktijk. Dit sprak me aan en ik lees nog regelmatig zijn boeken.

Ik ben geen boeddhist of een volger van een religieus instituut. Ik apprecieer boeddhisme zoals ik andere religies apprecieer. Iedere religie heeft z’n wijze mensen van wie je kunt leren. Een boek wat ik stukgelezen heb is het boek van Aldous Huxley de weg naar vrijheid. Dit boek heeft grote invloed op me gehad. Aldous legt in dit boek verbindingen tussen verschillende godsdiensten. Hij gaf me meer inzicht in religies.

Ik heb zes jaar in Mozambique, Afrika geleefd. Op dat moment was er een burgeroorlog aan de gang.       Mijn man en ik woonden vier jaar in de hoofdstad Maputo. Toen onze zoon was geboren zijn we tweeduizend kilometer verderop verhuisd naar  het noorden, naar het oorlogsgebied in de provincie Tete. Van 1987 tot 1993 hebben we in dit door oorlog verscheurde land geleefd.

De mediatie technieken die ik in Amsterdam had geleerd hielpen me te ontspannen en de stress van het leven van iedere dag in Mozambique het hoofd te bieden. Soms was het extreem moeilijk om te leven in een land waar een burgeroorlog aan de gang was. Het verschilde zo met het leven wat ik daarvoor gewend was geweest: levend in het gemak van vrede en plezier in Nederland. Meditatie en het beoefenen van ontspanningstechnieken gedurende een half uur per dag, hielpen me om stabiel te blijven en de rust in me zelf te ervaren terwijl de wereld om me heen soms uit elkaar leek te vallen. Het leven in Afrika was een leven in extremen, heel bijzonder. Ik kon de wereld om me heen niet veranderen, laat staan de oorlogssituatie waar ik in leefde. Ik kon wel mezelf trainen in het rustig te zijn. Ik kan niet zeggen dat ik daar altijd in slaagde (en tot op de dag van vandaag blijft het vaak worstelen, het komt nog steeds niet vanzelf en ik leer nog steeds). Maar de technieken hielpen me  met de realiteit zoals die daar was, om te gaan. De technieken werken nog steeds voor me.

Nadat ik weer in Nederland was teruggekomen, ben ik de opleiding regressietherapie voor hulpverleners gaan volgen. Ik leerde er adem en spierontspanningsoefeningen. Ik werkte in die tijd in een orthopedagogisch instituut als groepsleidster.

Achter in de jaren negentig gaf ik Simontontherapie aan een groep vrouwen in Amsterdam die een levensbedreigende ziekte hadden. Dit deed ik met Marina Rosenboom. Zij is een professioneel Simonton coach. Het was bijzonder om met deze vrouwen te werken, hen gereedschap te geven om bij hun kracht te komen ondanks hun situatie.

Vanaf 2000 kwam ik in het onderwijs te werken. Via het IVVO naar het Stedelijk Dalton College. Ik had m’n diploma ge-upgradet. Ik vond het leuk om voor de klas te staan. Ik deed nog steeds zelf regelmatig m’n oefeningen. Soms met de leerlingen.

De reacties van de pubers waar ik mee werk zijn over het algemeen positief. Ze zeggen meer rust te ervaren en zich minder gestrestst te voelen. Ik denk dat het goed om hen deze handvatten aan te bieden. Het zou hen kunnen helpen meer bewust te zijn van spanningen en hoe daarmee om te gaan.       Maar laten we wel zijn. Deze lessen zijn maar een fractie van het werk wat ik in een week doe. Het gaat maar om 2 uur per week en dan 5x op een woensdagmiddag. Ik probeer door deze weblog deze lessen onder een vergrootglas te leggen en dan nogmaals uit te vergroten. Als mensen me voorheen vroegen: wat doe je dan tijdens die lessen? , nodigde ik hen uit om een keer mee te doen. Maar ik snap dat om dit als reguliere les in te voeren, scholen vaak gebonden zijn aan strakke lestabellen. Toch ben ik blij dat ik op deze manier op mijn manier, deze lessen mag geven. Omdat ik denk dat het welbevinden van leerlingen erop vooruit gaat. Zeker als de gewoonte deze handvatten te oefenen, de ruimte krijgt om in te slijten. Vijf keer een lesje kan een aanzet zijn om zich te melden bij een club waar ze de technieken  verder kunnen ontwikkelen.

Afgelopen mei 2013, had ik de eer om Akong Rinpoche toen hij Zutphen bezocht, te ontmoeten. Na een bijeenkomst mocht ik een vis à vis gesprek met hem hebben. Dat was een special en bijzonder gesprek met deze wijze man. Hij gaf me persoonlijk advies. Jammer genoeg is Akong een half jaar later omgebracht.

Lees meer over de Shambala

 

Filmpje over Chögyam Trungpa Rinpoche in Schotland

 

Soms vragen leerlingen of ze nog een keer een periode bij mij in de les mogen komen. Als ik hen vraag of ze zelf de technieken nog oefenen dan krijg ik soms het eerlijke antwoord dat ze daar niet aan toe komen. “Maar ik vond het zo fijn in jouw lessen.”

Dat is aardig en natuurlijk groeit m’n ego ervan en vind ik dat leuk om te horen. Maar ik wil ze niet teveel pamperen. Laat het eerst zelf maar eens zien. Als ze hulp nodig hebben bij de technieken, vind ik het goed om hier extra aandacht aan te besteden en mogen ze nog een ronde komen. Ik ga er zelf niet over wie er wanneer wel of niet wordt ingedeeld voor m’n lessen, en dat zou ik ook niet willen. Toen ik deze vtb lessen startte vroeg ik me af of leerlingen überhaupt de interesse zouden hebben om de simpele basis technieken te leren, die ik hen leer.

Voor de eerste groep hadden zich maar een paar leerlingen ingeschreven. Zij vertelden in de school rond hoe fijn ze dit vtb onderdeel vonden: binnen no time hadden zich er velen voor aangemeld. Leuk hoor.   Op dit moment zijn er meer aangemeld, dan ik kan lesgeven. Maar er zijn gelukkig genoeg andere leuke onderdelen waar ze uit kunnen kiezen.

Aan het begin van het schooljaar komen alle collega’s van de woensdagmiddag bij elkaar om te bespreken welke vtb onderdelen we dat schooljaar gaan aanbieden aan de leerlingen. Iedereen geeft les in iets wat ie niet alleen zelf leuk vindt maar het ook leuk vindt dit te delen met de leerlingen. Het biedt voor iedereen mogelijkheden. Alles op z’n tijd, ieder kind, iedere leraar, zo wordt het Big Picture concept in school ook vormgegeven. Leerlingen kunnen kiezen om op de woensdagmiddag te gaan paardrijden, vissen, voetballen, houtbewerken, animaties maken etc., etc. De uitdrukking op de gezichten van mijn collega’s toen ik in de vergadering meldde dat ik het komende jaar ontspanningsoefeningen wilde gaan geven, was er een reactie van ongeloof en opgetrokken wenkbrauwen.

Toch krijg ik dan wel alle ruimte en support om dit onderdeel uit te proberen en te doen. Dat is mooi. Op dit moment zijn m’n lessen wel geaccepteerd binnen de school (ik hoor er tenminste niets vervelends over terug). Daar ben ik blij mee. Ik denk dat het goed is om deze lessen te geven gezien de reacties van de leerlingen. Dat geeft mij dan weer een goed gevoel. Dit onderdeel zoals het nu is, is waardevol voor mij en voor veel leerlingen. En ik heb er gewoon plezier in. Het is zo leuk om kinderen te zien ontspannen.